Islam, Melayu, Raja Berpisah Tiada

4 02 2019

Di dalam melayari kehidupan di abad ke-21 ini, terlalu banyak cabaran yang menghambat kita, sehinggakan kita sering menjadi keliru. Ditambah dengan desakan masyarakat yang semakin cenderung kepada sikap kebendaan dan idea kebebasan, banyak perkara asas seperti hukum agama dan asas kenegaraan yang selama ini kita taati dianggap tidak lagi relevan bagi dunia yang maju dan moden.

Malah, institusi diRaja yang selama ini kita junjung, sudah semakin dipandang remeh; malah didakwa sebagai sistem feudal. Semakin ramai yang berani menghina Raja-Raja Melayu; malah sudah timbul desakan untuk menukar sistem pentadbiran Malaysia daripada sebuah Kerajaan Raja Berpelembagaan kepada sebuah Republik Sekular. Fahaman ini dimomokkan sebagai idea baru yang menjana pemikiran terbuka, progressif, matang dan tidak terikat kepada idea lama yang kuno.

Pada tahun 1957, Persekutuan Tanah Melayu ditubuhkan dengan tiga asas utama yang menjadi tiang seri kepada sebuah negara yang berdaulat lagi merdeka iaitu Islam, Melayu dan Raja-Raja. Malah tiga perkara asas inilah yang menjadi teras kepada Perlembagaan Persekutuan iaitu undang-undang tertinggi negara. Menurut seorang tokoh pendidikan negara, Profesor Dr. Sidek Baba, tiga perkara ini adalah satu simbiosis yang menjadi tunjang kepada kekuatan umat Melayu dan tenaga pengimbang yang baik untuk mengekalkan keamanan di Malaysia.

Tiada yang boleh menafikan bahawa bangsa Melayu dan agama Islam adalah sinonim di Malaysia, di mana orang Melayu mestilah beragama Islam. Perkara 160(2) mengatakan bahawa definasi orang Melayu ialah orang itu mestilah beragama Islam, bertutur di dalam bahasa Melayu dan mengikut adat istiadat Melayu. Bangsa Melayu di Tanah Melayu amat unik dan istimewa kerana hanya inilah satu-satunya bangsa di dunia di mana agama dijadikan ciri utama kriteria bangsanya.

Beberapa hari yang lalu, Al-Sultan Abdullah Ri’ayatuddin Al-Mustafa Billah Shah ibni Sultan Ahmad Shah Al-Musta’in Billah telah melafazkan sumpah jawatan sebagai Yang di-Pertuan Agong XVI, di mana baginda telah bersumpah di atas nama Allah S.W.T. untuk memelihara pada setiap masa agama Islam. Itulah di antara tugas asas Yang di-Pertuan Agong sebagai Ketua Utama Negara Malaysia. Peranan dan tanggungjawab Baginda
Yang di-Pertuan Agong adalah amat dan penting di dalam sistem kenegaraan kita di mana baginda bukan sahaja menjadi penaung kepada umat Melayu, malah juga menjaga hak seluruh rakyat di Tanah Melayu ini. Raja-Raja Melayu sebagai Ketua Agama bagi negeri-negeri baginda adalah khalifah Allah di bumi Melayu, bertanggung jawab memelihara agama Islam serta menaungi dan mempimpin rakyat.

Perkara ini melambangkan hubung kait serta simbiosis di antara tiga teras utama Persekutuan Malaysia. Perkara ini bukan sahaja perlu difahami, malah mesti di hayati oleh setiap rakyat, khasnya umat Melayu. Maka adalah menjadi tanggung jawab kita semua untuk bukan sekadar memelihara tetapi juga untuk memartabatkan jati diri kita sebagai umat Melayu. Inilah teras kekuatan negara bangsa kita yang menentukan masa hadapan Persekutuan Malaysia dan anak bangsanya, tidak kiralah daripada kaum atau agama mana pun, kerana bangsa Melayu merupakan bangsa teras bagi Malaysia.

Maka, demi memartabatkan sikap keagamaan dan kebangsaan, haruslah kita hindari daripada bukan sahaja sikap, tetapi lebih penting lagi unsur-unsur liberal dan sekular, yang menggugat pemikiran seluruh warga dunia pada ini. Tidak akan bermakna kejayaan seseorang itu jika tiada keberkatan, dan tiada keberkatan yang lebih sempuna daripada anugerah keberkatan daripada Allah S.W.T.. Keutamaan mengejar material dan meremehkan agama menjadi punca generasi muda kehilangan arah, hilang hala tuju, kemurungan, memberontak dan keliru yang membawa kepada berbagai masalah sosial yang akhirnya boleh meruntuhkan agama, bangsa dan negara.

Kehidupan di abad ke-21 adalah ibarat sebuah kapal yang melayari lautan yang bergelora dan merentasi ombak yang ganas di dalam ribut petir. Kita mestilah memperkukuhkan diri bermula dengan memartabatkan jati diri kita sebagai umat Melayu. Dengan agama dijadikan tunjang bagi kehidupan dan jati diri bangsa sebagai tonggak, kita harus membina negara dan mempertahankan maruah bangsa. Kita tidak boleh lupa diri dan lalai, hayatilah 7 Wasiat Raja-Raja Melayu yang menjadi penaung dan pemelihara negara bangsa.

Insya-Allah kita bukan sekadar akan maju, tetapi akan terus mara ke hadapan dan menjadi sebuah negara bangsa mithali di peringkat dunia. Inilah sikap terbuka dan inklusif yang patut ada di hati setiap rakyat Malaysia tanpa mengira kaum, bersedia dan bersatu padu dalam menerima dan menghayati asas kenegaraan negara bangsa dan bukannya meruntuhkannya. Seperti kata Aunty Prof. Dr Shamrahayu Abd Aziz, janganlah diruntuh rumah pusaka, yang saya rasa bermaksud, janganlah kita runtuhkan negara yang kita warisi ini kerana nantinya kita juga yang akan rugi dan menyesal; oleh itu kita mestilah memelihara dan menghargai keamanan negara yang telah kita warisi dari pengorbanan nenek moyang kita.

Tulisan berkaitan:

Advertisements




Benarkah Orang Melayu Akan Mundur Akibat Perjuangkan Agama dan Bangsa?

21 01 2019

Laungan azan oleh Allahyarham Tan Sri Hassan Azhari berkumandang di Stadium Merdeka menyambut pengisytiharan Persekutuan Tanah Melayu oleh Allahyarham Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj pada 31 Ogos 1957. Sepertimana seorang bayi yang baru dilahirkan disambut dengan laungan azan, begitu jugalah kelahiran Persekutuan Tanah Melayu. Maka pada tarikh bersejarah itu, lahirlah sebuah negara Islam baharu yang berdaulat dan merdeka.

Islam menjadi asas kepada pembinaan negara ini memandangkan sembilan negeri-negeri yang bergabung membentuk Persekutuan Tanah Melayu adalah dibawah pemerintahan Raja-Raja Melayu Islam. Malah, sejak dahulu lagi undang-undang tubuh negeri telah mengangkat Islam sebagai agama bagi negeri, contohnya negeri Johor dan Terengganu.

Namun kini, ada yang mengatakan bahawa jika orang Melayu kekal memperjuangkan agenda agama (Islam) dan bangsa (Melayu), mereka akan terus mundur.

Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan memartabatkan Islam sebagai agama bagi Persekutuan. Manakala Perkara 160(2) mendefinasikan orang Melayu antara lainnya sebagai “seseorang yang menganuti agama Islam”. Ini bermakna di antara ciri utama orang Melayu ialah mesti beragama Islam; jika tidak beragama Islam, maka gugurlah identiti Melayu bagi individu tersebut.

Saya sedang membaca sebuah buku yang bertajuk, “Melayu Perkasa”. Buku ini adalah sebuah daripada buku-buku yang dihadiahkan kepada saya oleh penulisnya, Profesor Dr. Sidek Baba, seorang sahabat karib arwah ayah yang saya anggap sebagai guru saya. Di dalam buku ini Dr. Sidek membincangkan tentang betapa pentingnya untuk bukan sekadar menerapkan tetapi juga untuk memelihara jati diri kita sebagai umat Melayu.

Saya amat tertarik dengan apa yang beliau bincangkan di dalam bab keempat yang bertajuk, “Umat Melayu Adalah Cerminan Islam” di mana Dr. Sidek menguraikan bagaimana orang Melayu begitu sinonim dengan Islam sehinggakan dilihat sebagai cerminan imej Islam.

“Oleh itu, bangsa Melayu di Malaysia adalah cerminan yang mendukung imej Islam. Baik fahaman dan amalan Islam di kalangan orang Melayu maka baiklah imej Islam itu sendiri. Sekiranya pada diri orang Melayu tedapat pekerti yang buruk, maka imej Islam juga turut buruk. Ada korelasi yang tinggi antara kehebatan imej Islam pada pandangan orang bukan Islam menerusi watak-watak Melayu yang mereka lihat.”

Ini jelas membuktikan bahawa di Malaysia, orang Melayu dan Islam tidak boleh dipisahkan. Jika terpisahnya Islam daripada Melayu, maka hilanglah makna Melayu, kerana asas dan teras kepada bangsa Melayu adalah agama Islam. Di dalam bab kelapanbelas yang bertajuk, “Konflik Pemikiran di Kalangan Tenaga Umat”, Dr. Sidek menulis tentang betapa pentingnya asas-asas bangsa Melayu seperti Bahasa Melayu dan agama Islam di dalam kehidupan orang Melayu.

“Sekiranya hal ini berlaku (hilangnya asas-asas bangsa Melayu), teras kekuatan umat Melayu akan beransur-ansur hilang dan menyebabkan fahaman sekular dan liberal mengambil tempatnya. Ianya bakal menghasilkan konflik yang berterusan antara kelompok yang ingin berubah mengikut acuan Barat dengan kelompok yang ingin maju mengikut semangat yang ummatik.”

Islam ialah asas kejayaan. Seperti yang pernah saya katakan, Al-Quran ialah kitab suci yang merungkai segala disiplin ilmu, cuma akal manusia biasa adalah terbatas dan tidak terdaya untuk mengkaji dan memahami segala perkara yang tertulis di dalam Al-Quran. Maka, mana mungkin perjuangan yang berasaskan Islam boleh memundurkan bangsa Melayu? Buktinya, tokoh-tokoh hebat seperti Al-Khwarizmi (Bapa Algebra), Al-Zahrawi yang mempelopori bidang pembedahan, Jabir ibn Haiyan (Bapa Kimia)Al-Haytham (Bapa Optik Moden), Ibnu Battuta, Ibnu Khaldun, Al-Biruni, Ibnu Sina, Al-Khindi dan ramai lagi mempunyai latar belakang pendidikan agama Islam yang kuat.

Ibnu Sina yang dikenali sebagai Bapa Perubatan Moden merupakan seorang hafiz yang mendalami pembelajaran fiqh. Banyak juga karya-karya yang dikarangnya adalah mengenai falsafah Islam. Di negara Barat, Ibnu Sina lebih dikenali dengan nama yang telah dilatinkan iaitu Avicenna. Malah, tulisan beliau, “Al-Qanun Fi Al-Tibb” telah dicetak semula dengan tajuk, “Avicenna’s Canon Of Medicine” di New York pada tahun 1973.

Agama adalah amat penting kepada kesejahteraan sesebuah negara bangsa. Agama membawa kepada ketaatan, ketaatan membawa kepada kepatuhan kepada undang-undang, kepatuhan kepada undang-undang membawa kepada keseragaman, keseragaman membawa kepada ketamadunan dan ketamadunan membawa kepada kejayaan.

Apakah memperjuangkan agenda Melayu sudah tidak releven lagi pada hari ini? Namun, Perdana Menteri Malaysia, Tun Dr Mahathir Mohamad sendiri menegaskan bahawa BERSATU tegas berjuang mempertahankan hak orang Melayu dan Bumiputera; walhal parti ini baru sahaja ditubuhkan.

Bagi orang Melayu Malaysia, hidup kita adalah berteraskan ajaran Islam. Maka sudah tentulah jati diri orang Melayu juga adalah berteraskan agama Islam. Ini bermakna agama Islam adalah asas kehidupan dan perjuangan bangsa Melayu. Maka, di manakah kebenaran dakwaan bahawa orang Melayu di Malaysia akan terus mundur jika mereka menjadikan Islam dan bangsa Melayu sebagai asas dan agenda perjuangan mereka?

Sebuah bangsa tanpa jati diri yang utuh adalah bagaikan sebatang tiang yang reput.

Tulisan berkaitan:





Masih Relevankah Sistem Beraja?

31 10 2018
Sistem monarki atau institusi diRaja adalah satu elemen yang integral di dalam sistem pentadbiran sesebuah negara beraja. Namun kini sebilangan rakyat Malaysia merasakan bahawa institusi diRaja sudah tidak penting; walaupun pada masa yang sama sebahagian daripada mereka meminati dan menghormati keluarga diraja Britian; contoh yang nyata ialah sambutan dan keterujaan mereka ketika lawatan Prince William beberapa tahun yang lalu! Saya telah menerima satu komen yang bertulis, “sistem monarki ni dah outdated“. Komen ini merujuk kepada artikel saya yang telah saya terbitkan pada 17hb Ogos 2018 sempena sambutan Hari Kebangsaan Malaysia 2018 dengan tajuk, “Hayati Pengorbanan Raja-Raja Melayu Dalam Menyambut Hari Kebangsaan” Soalan saya kepada mereka yang berpandangan demikian:
  1. Apakah yang mereka fahami tentang sistem pemerintahan negara kita?
  2. Fahamkah mereka tentang sejarah negara bangsa?
  3. Tahukah mereka tentang kepentingan peranan Raja-Raja Melayu mengikut Perlembagaan Persekutuan?
  4. Fahamkah mereka tentang isi kandungan Perlembagaan Perksekutuan?
Sistem monarki di negara kita adalah unik dan amat penting dalam menjamin hak rakyat berlandaskan Perlembagaan demi menjaga keamanan dan kestabilan negara. Banyak faktor yang boleh membawa kepada perpecahan dan pergaduhan kaum di negara yang rakyatnya berbilang kaum seperti Malaysia, contohnya faktor politik seperti perubahan dasar negara; begitu juga jika berlakunya perubahan drastik demografik penduduk sesuatu kawasan. Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan:
Menjadi tanggungjawab Yang di-Pertuan Agong untuk melindungi kedudukan istimewa orang Melayu dan anak negeri mana-mana antara Negeri Sabah dan Sarawak dan kepentingan sah kaum-kaum lain mengikut peruntukan Perkara ini.
Maka, peranan Raja-Raja Melayu amat penting untuk memastikan semua kaum di pelihara hak mereka seperti yang di peruntukkan di dalam Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan, kerana kedudukan Raja-Raja Melayu adalah mengatasi politik. Raja-Raja Melayu bukan sahaja menjaga hak kaum Melayu tetapi juga hak kaum-kaum minoriti mengikut Perlembagaan dan Kontrak Sosial. Contoh terbaik, Persekutuan Tanah Melayu bukan sahaja membenarkan warganegaranya daripada semua kaum untuk mengundi pada Pilihan Raya Umum pertama, malah mereka dibenarkan untuk bertanding dan dilantik sebagai menteri. Walhal di Amerika Syarikat ketika itu, kaum minoriti kulit hitam masih belum di benarkan mengundi! Kaum minoriti di Amerika Syarikat hanya dibenarkan mengundi pada Pilihan Raya ke-46 negara itu, iaitu pada tahun 1968; sedangkan rakyat Persekutuan Tanah Melayu dari semua kaum sudah boleh mengundi sejak Pilihan Raya pertama negara kita, iaitu pada tahun 1955. Raja-Raja Melayu bertindak sebagai ‘check and balance’ kepada kuasa dan permainan politik pemimpin-pemimpin yang dipilih melalui sistem pilihanraya supaya hak rakyat mengikut Perlembagaan terbela dan tidak ditindas atau dihakis semata-mata kerana kerakusan kuasa politik. Begitu pentingnya peranan Raja-Raja Melayu dalam menjamin kestabilan negara; namun ianya sering dipandang mudah akibat kedangkalan dan buta sejarah. Malah ramai yang tidak menghargai pengorbanan Raja-Raja Melayu sejak sekian lama demi mengekalkan kesejahteraan dan kemerdekaan Tanah Melayu ini. Jangan seperti kacang lupakan kulit, seperti ulat lupakan daun. Dimanakah akal dan adab kita jika kita dengan angkuhnya mahu ‘membuang’ tuan rumah yang bukan sahaja telah mengatur batu-bata sehingga terbinanya rumah ini tetapi juga telah menjadi tiang seri rumah pusaka ini dengan kasar sekali setelah kita hidup senang lenang? Kembalilah kepada sejarah. Kita perlu sedar bahawa terbentuknya Persekutuan Tanah Melayu yang kini dikenali sebagai Persekutuan Malaysia adalah hasil daripada pengorbanan dan kebijaksanaan Baginda Raja-Raja Melayu. Paling utama, Raja-Raja Melayulah yang menjaga agama Islam di Malaysia ini. Contoh terkini yang boleh saya ambil adalah bagaimana Pemangku Raja negeri Pahang, Tengku Abdullah ibni Sultan Ahmad Shah dengan tegasnya bertitah bahawa negeri Pahang akan terus menjalankan operasi mencegah maksiat termasuk kes-kes khalwat sebagai reaksi kepada kenyataan Menteri Agama. Kita patut bangkitkan semula perasaan kasih dan hormat terhadap Raja-Raja Melayu, kerana tanpa Raja-Raja Melayu, rakyat tidak boleh hidup dengan harmoni dan sejahtera seperti apa yang kita kecapi sekarang. Sesal dulu pendapatan, sesal kemudian tiada berguna; jangan sampai nasi menjadi bubur!
Related Articles:
  1. Hayati Pengorbanan Raja-Raja Melayu Dalam Menyambut Hari Kebangsaan
  2. Apakah Maksud Kemerdekaan?
  3. Di Sebalik Hari Kebangsaan Malaysia
  4. Ideologi Komunis dan Kekeliruan yang Nyata
  5. Kebenaran Di Sebalik Sejarah Penubuhan Persekutuan Malaysia
  6. A Kadir Jasin and the Raja-Raja Melayu




Hayati Pengorbanan Raja-Raja Melayu Dalam Menyambut Hari Kebangsaan

17 08 2018

Dokumen Pemasyhuran Kemerdekaan

Dalam tempoh kurang daripada dua minggu lagi kita akan menyambut Hari Kebangsaan 2018.

Ramai di antara kita yang sudah tidak sabar untuk menyambut Hari Kebangsaan dan tidak kurang pula yang menyambut hari bersejarah ini dengan pelbagai majlis hiburan seperti konsert dan sebagainya untuk menzahirkan kegembiraan mereka kerana mereka sudah ‘merdeka’.

Seperti tahun-tahun sebelumnya, setiap kali menjelang tarikh 31 haribulan Ogos, ramai yang akan memperkatakan tentang erti dan sejarah kemerdekaan negara.

Namun, apakah rakyat Malaysia benar-banar faham akan sejarah di sebalik laungan, “Merdeka” oleh YTM Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj pada tanggal 31 haribulan Ogos tahun 1957?

Sebilangan besar rakyat masih menganggap bahawa pada tarikh tersebut, Tanah Melayu telah merdeka daripada penjajahan British!

Entah di mana silapnya, walaupun sudah hampir enam puluh satu tahun berlalu, namun masih ramai rakyat Malaysia yang tidak faham sejarah negara dan masih tertipu kerana percayakan persepsi yang tidak betul, yang tidak diketahui dimulakan oleh siapa dan apakah tujuannya persepsi itu.

Sebenarnya, kerajaan-kerajaan Melayu di Tanah Melayu ini TIDAK PERNAH dijajah oleh kerajaan British dan pakar-pakar sejarah seperti Tan Sri Khoo Kay Kim dan Datuk Ramlah Adam telah berkali-kali menegaskan perkara ini. Sila baca di sini: Di Sebalik Hari Kebangsaan Malaysia.

Hakikat ini dibuktikan melalui keputusan kes-kes mahkamah penting seperti Mighell v. Sultan of Johore (1894) dan Duff Development Co. Ltd. v. Government of Kelantan (1924) yang dengan jelas membuktikan bahawa Raja-Raja Melayu kekal berdaulat dan Negeri-negeri Melayu yang beraja tidak pernah ditakluki oleh British sepanjang British berada di Tanah Melayu.

Selain daripada itu, Dokumen Pemasyhuran Kemerdekaan yang telah dibacakan oleh YTM Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj pada 31 haribulan Ogos 1957 di Stadium Merdeka jelas membuktikan bahawa negeri yang dijajah oleh Kerajaan British hanyalah Melaka dan Pulau Pinang.

Dokumen Pemasyhuran Kemerdekaan antara lainnya mengisytiharkan:

  1. Pergabungan Negeri-negeri Melayu dan Negeri Selat membentuk sebuah negara baharu bernama Persekutuan Tanah Melayu.
  2. Tamatnya Melaka dan Pulau Pinang daripada menjadi sebahagian daripada jajahan takluk Baginda Queen – yang membawa maksud hanya Melaka dan Pulau Pinang sahaja yang dijajah oleh British dan bukannya seluruh Tanah Melayu.

Detik bersejarah ini juga menandakan kejayaan Duli-Duli Yang Maha Mulia Baginda Raja-Raja Melayu bersama-sama pemimpin-pemimpin Melayu menangkis percubaan licik British untuk menjajah Tanah Melayu melalui Malayan Union.

Namun hari ini, dalam kegembiraan menyambut Hari Kebangsaan, pernahkah kita luangkan sedikit waktu untuk menghayati dan menghargai pengorbanan dan kebijaksanaan Raja-Raja dan pemimpin Melayu demi membentuk negara bangsa ini?

Malangnya, ramai di antara kita yang buta sejarah dan tidak menyedari akan pengorbanan Raja-Raja Melayu yang sanggup mengorbankan kuasa mutlak baginda ke atas negara-negara masing-masing demi menjaga kedaulatan kerajaan Melayu di Tanah Melayu ini.

Begitulah besarnya pengorbanan Raja-Raja Melayu!

Sedarlah rakyat Malaysia, Tanah Melayu mungkin telah dijajah oleh pihak British kalau bukan kerana kesedaran, kebijaksanaan dan pengorbanan Baginda Raja-Raja Melayu yang tekad bertindak menyelamatkan kita daripada dijajah melalui Malayan Union.

Sejarah negara bukanlah baru bermula sejak pembentukan Persekutuan Tanah Melayu pada 31 haribulan Ogos 1957 atau pun sejak pembentukan Malaysia pada 16 haribulan September 1963; tetapi sejarah kita telah bermula lama sebelum itu.

Ingatlah, tiada hulu tiada parang, tiada dahulu tiadalah sekarang.

Jangan sampai kita lupa sejarah atau buta sejarah.

Related Articles:

  1. Apakah Maksud Kemerdekaan?
  2. Di Sebalik Hari Kebangsaan Malaysia
  3. Ideologi Komunis dan Kekeliruan yang Nyata
  4. Kebenaran Di Sebalik Sejarah Penubuhan Persekutuan Malaysia
  5. Selami Kekejaman Pengganas Di Galeri Darurat Bukit Kepong (Gambar)
  6. Tragedi Hitam Bukit Kepong – Sejarah Hitam Yang Mesti Diingati





Ikatan Ukhuwah Yang Semakin Terhakis

26 07 2018

Semua orang di dunia ini mahu mencipta dan mencapai kejayaan, dan walau siapa pun orang itu; tidak ada sesiapa yang mahu gagal di dalam kehidupan mereka. Namun, untuk mencapai kejayaan, sudah tentu akan ada cabarannya, dan lebih besar kejayaan yang mahu dicapai, biasanya lebih besar jugalah dugaan yang akan ditempuhi.

Bagi sesebuah negara, di antara kunci utama untuk mencapai kegemilangan tentulah perpaduan, kerana tanpa perpaduan dan kesatuan rakyatnya, amat sukar bagi sesebuah negara itu mencapai kejayaan.

Diatas dasar itulah, moto negara yang terukir pada jata negara kita berbunyi, “Bersekutu Bertambah Mutu”. Sejarah membuktikan bahawa negara kita dibina diatas dasar kesatuan Raja-Raja Melayu dan rakyat Raja. Tipu-helah British untuk menjajah negara-negara Melayu Islam di Semenanjung Tanah Melayu melalui Malayan Union telah gagal disebabkan kesatuan di antara Raja-Raja Melayu yang rela mengorbankan kuasa mutlak mereka ke atas negara-negara masing-masing demi mempertahankan kedaulatan kerajaan-kerajaan Melayu Islam dan maruah seluruh rakyat Raja di Tanah Melayu ini.

Terbukti betapa kuatnya ukhuwah di antara Raja-raja Melayu dan orang-orang Melayu pada masa itu. Apabila seorang daripada mereka ditimpa musibah, walau sekecil mana sekali pun, maka sahabat dan orang sekeliling akan bangkit menghulurkan bantuan, malah, apa sahaja perbezaan pandangan di antara mereka akan diketepikan, demi satu semangat, iaitu ukhuwah atau kesatuan ummah. 

Tanpa ukhuwah di antara Raja-Raja Melayu pada ketika itu, maka tiadalah Persekutuan Tanah Melayu dan seterusnya tidak terbentuklah Persekutuan Malaysia, negara yang amat kita banggakan pada hari ini. Malangnya, semakin lama, kita semakin jauh dan semakin lupa akan semangat asas pembentukan negara bangsa kita ini.

Lebih parah lagi, kini orang-orang Melayu semakin berpecah-belah sesama sendiri dan ada di antara kita yang sudah tidak kenal akar umbi bangsa dan budaya kita. Ramai yang gagal menghayati pepatah Melayu, cubit paha kiri, paha kanan terasa juga. Kini, apabila orang Melayu ditimpa musibah, ada pula orang Melayu sendiri yang bertindak memburukkan keadaan. Ada kalanya, orang yang jatuh itu dipijak-pijak tanpa rasa belas kasihan. Tidak ramai lagi yang mahu berlumba-lumba untuk menghulurkan pertolongan; malah, apabila ada yang bersatu untuk menolong, ada pula orang Melayu lain yang bertindak menghalang mangsa  daripada diberikan bantuan. 

Orang Melayu pada hari ini terlalu bersikap individualistik sehingga lupa akan pentingnya ukhuwah dan tidak sedar bahawa sikap yang terlalu individualistik itu boleh membawa kepada kejatuhan bangsa sendiri. 

Semasa Kota Melaka diserang Portugis, rakyat Raja bangkit mempertahankan tanah air yang tercinta. Malangnya berlaku perpecahan dan pergaduhan sesama sendiri. Akhirnya ada yang menjadi dalang kepada Portugis dan menjemput mereka masuk ke kota Melaka sehingga jatuhnya Kota Melaka ke tangan Portugis. Menyedari perkara ini, rakyat Melaka bangkit mempertahankan kawasan di luar Kota Melaka sehingga sejarah membuktikan bahawa Portugis hanya berjaya menawan Kota Melaka dan bukannya seluruh Melaka.

Zaman semakin moden, manusia menjadi semakin materialistik dan bersikap individualistik. Sehinggakan, orang Melayu Malaysia yang semestinya beragama Islam tidak lagi merasakan keperluan untuk mereka bersatu-padu demi mempertahankan agama dan ajaran Islam. Antara alasan mereka ialah, itu bukan tugas mereka ataupun mereka mempunyai komitmen lain yang jauh lebih penting atau lebih teruk lagi kerana mereka tidak peduli langsung tentang ancaman terhadap agama Islam atau lantas menafikan adanya ancaman ini.

Ada baiknya kita sama-sama renungkan firman Allah S.W.T. di dalam surah As-Syura, ayat 13 Al-Quran, yang bermaksud:

“Tegakkanlah pendirian ugama, dan janganlah kamu berpecah belah atau berselisihan pada dasarnya” ~Surah As-Syura [42:13] | Al-Quran

Demi agama, bangsa dan tanahair, kita mesti berusaha untuk kembali merapatkan saf dan tingkatkan ukhuwah Islamiyyah sesama kita. Tidak ada gunanya kita mendabik dada jika agama kita sendiri dipijak-pijak dan nasib bangsa kita sendiri tidak kita bela. 

Bersatu kita teguh, bercerai kita roboh!

Related Post:

  1. A Kadir Jasin and the Raja-Raja Melayu
  2. Kebenaran Di Sebalik Sejarah Penubuhan Persekutuan Malaysia
  3. Tragedi Hitam Bukit Kepong – Sejarah Hitam Yang Mesti Diingat
  4. Di Sebalik Hari Kebangsaan Malaysia




A Kadir Jasin and the Raja-Raja Melayu

16 07 2018

A well known writer, A Kadir Jasin, recently wrote an article in his blog, The Scribe, entitled “Tea With The Emperor Anyone?”, writing about the Emperor of Japan as well as Her Majesty the Queen of England.

He discussed about the two monarchs and the importance of the royal institutions to their respective countries and wrapping up with the allocated expenses for each monarchs as compared to the population and the GDP of the countries.

At the end of the article, he wrote:

In the 21st century world, the UK and Japan models are probably the most acceptable for countries still keeping the system of monarchy.

Is A Kadir Jasin implying that the constitutional monarchy system practised in Malaysia is unacceptable because we have nine Royal Malay Rulers?

It seems that this is in line with what he wrote two months ago, suggesting that our system of monarchy should be reviewed and reformed.

Now, let us look back at the history of our country, for by looking at history, we’ll be able to have a better understanding of our monarchy system. 

It is very important to understand that the country we now know as Malaysia was not formed out of thin air.

Long before Malaysia was formed, there were various sovereign and independent Malay kingdoms flourished in the Malay Peninsula, each with its own Royal Malay Ruler or Raja-Raja Melayu who had absolute power over his kingdom.

In order to avoid the independent Malay kingdoms from being colonised by the British under what was called the Malayan Union, all the nine Raja-Raja Melayu had sacrificed their absolute power over their respective kingdoms, to form a new and stronger country together with Pulau Pinang and Melaka under the name of the Federation of Malaya or Persekutuan Tanah Melayu.

Hence, Persekutuan Tanah Melayu and later, Malaysia was formed out of the sacrifices made by the nine Raja-Raja Melayu.

Without their sacrifices, there would be no federation called Persekutuan Tanah Melayu and later a new country named Malaysia but instead, there would now be various small different sovereign and independent countries in the Malay Peninsula, each with its own Royal Malay Rulers.

So, is it fair for us to erase the history and the sacrifices made by the nine Raja-Raja Melayu, as if the Malay kingdoms and their Raja-Raja Melayu which is actually the integral part in the formation of the new country named Malaysia, had never been part of the country’s history?

The duties of the nine Raja-Raja Melayu as the head of States and the DYMM Yang di-Pertuan Agong as the Supreme Head of the Federation are very important in maintaining the stability of our country as we are now a country of many races, ethnics, cultures, and languages after the Malays and the Raja-Raja Melayu agreed to accept the stateless immigrant races to become citizens based on the Social Contract during our independent.

In fact, our great forefathers, Tun V. T. Sambanthan and Tun Tan Siew Sin had said that the Malays are very charitable, polite and “generous enough to relax the citizenship laws of this country”.

In order to protect certain provisions of the Federal Constitution, namely those pertaining to the status of the Rulers, the special privileges of the Malays and Bumiputra, the status of the Bahasa Melayu as the national language and on matters regarding Islam as the religion of the Federation, the consents of the Raja-Raja Melayu must be sought in order for a law, bill or convention on the matters to be sign, rectified or before any amendments to be made.

More importantly, it is the constitutional duty of the Yang Di-Pertuan Agong to “at all time protect the Religion of Islam”, as stated in the oath of office of the Yang Di-Pertuan Agong, or the Article 37(1); the text is written in Part I and III of the Fourth Schedule of the Federal Constitution.

Therefore, there is no doubt that our Raja-Raja Melayu have an extremely valuable roles in maintaining the stability of our country as the Raja-Raja Melayu hold the people of Malaysia together and rise above politics and political parties.

Daulat Tuanku!

Related Post:

  1. The Malays of Malaysia – The Unique, Generous Race
  2. Dr. Khoo Kay Kim: Malaya For The Malays (Video)
  3. Kebenaran Di Sebalik Sejarah Penubuhan Persekutuan Malaysia







%d bloggers like this: