Belum Cukupkah Pelajaran Perpaduan di Dalam Al-Quran?

21 05 2019

أَفَغَيْرَ دِينِ اللَّهِ يَبْغُونَ وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ

“Maka mengapa mereka mencari agama yang lain selain agama Allah, padahal apa yang ada dilangit dan di bumi berserah diri kepada-Nya, (baik) dengan suka maupun terpaksa dan hanya kepada-Nya-lah mereka dikembalikan ?” [Ali ‘Imran: 83]

Presiden Majlis Belia Malaysia (MBM), Jufitri Joha mencadangkan agar kerajaan Malaysia memperkenalkan satu subjek khusus untuk mengenali agama lain selain Islam, di peringkat sekolah dan universiti, bagi meningkatkan pemahaman dan keharmonian antara penganut pelbagai agama di negara ini.

Saya tertanya-tanya apakah cadangan ini hanya melibatkan pelajar Islam menandangkan menurut laporan Bernama, beliau berkata subjek pendidikan agama Islam yang diajar di sekolah pada masa kini adalah baik, namun ia hanya memberi fokus kepada satu agama tanpa memahami agama lain.

Jika benar, ini bermakna beliau bersikap prejudis dan memberi gambaran negatif terhadap umat Islam, seolah-olah faktor yang menghalang integrasi nasional adalah berpunca daripada umat Islam yang gagal memahami agama lain.

Saya juga tertanya-tanya adakah Presiden MBM juga mencadangkan supaya penuntut bukan Islam mempelajari ajaran agama Islam untuk mencapai matlamat perpaduan; atau apakah umat Islam yang dilihat sebagai punca masalah perpaduan negara?

Persoalannya:

  1. Apakah penghinaan terhadap agama Islam tidak dianggap menjejaskan keharmonian negara?
  2. Adakah cadangan ini dapat menghindar kes-kes penghinaan terhadap agama Islam yang semakin berleluasa sekarang ini?
  3. Adakah beliau berpendapat kes-kes penghinaan terhadap agama Islam adalah berpunca daripada umat Islam yang gagal memahami agama lain?

Amat dangkal jika ada yang berpendapat bahawa umat Islam hanya akan menghormati penganut agama lain jika mereka belajar mengenali agama tersebut sedangkan Al-Quran telah mengajar umat Islam menghormati agama-agama lain, contohnya Ayat 6 Surah Al-Kafirun.

Apakah Presiden MBM berpendapat bahawa belajar mengenali agama lain selain Islam adalah perkara integral dalam meningkatkan keharmonian sehingga mencadangkan ianya dijadikan satu subjek khusus yang akan melibatkan berbagai faktor termasuk kos, masa, perundangan dan sebagainya?

Pengenalan satu subjek baharu sudah tentu memerlukan perbelanjaan yang besar termasuk kos kajian, latihan guru, buku teks dan lain-lain; dan menambah satu subjek baharu akan melibatkan masalah masa, apakah masa persekolahan akan ditambah atau masa mata pelajaran yang ada sekarang akan dikorbankan untuk digantikan dengan mata pelajaran yang dicadangkan?

Malaysia adalah negara Islam dan bukan negara plural, Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan menyatakan bahawa Islam ialah agama bagi Persekutuan, dan banyak peruntukan lain di dalam Perlembagaan yang bukan sahaja mendaulatkan agama Islam tetapi juga menjaga akidah umat Islam.

Maka subjek khas untuk mengajar agama lain kepada pelajar Islam boleh dilihat sebagai menaikkan kedudukan agama lain berbanding Islam dan seterusnya merendahkan kedudukan Islam sebagai agama negara.

Yang Arif Hakim Mohd Noor Abdullah di dalam penghakiman Mahkamah Tinggi kes Meor Atiqulrahman bin Ishak & Ors v Fatimah Sihi & Ors[2000]  1 MLJ 393 menegaskan:

Islam bukan setaraf dengan ugama lain, bukan duduk berganding bahu atau berdiri sama tegak. Ia duduk di atas, ia berjalan dahulu, terletak di tempat medan dan suaranya lantang kedengaran. Islam ibarat pokok jati – tinggi, teguh dan terampil. Jika bukan sedemikian Islam bukanlah ugama bagi Persekutuan tetapi adalah salah satu di antara beberapa ugama yang dianuti di negara ini dan setiap orang sama-sama bebas mengamalkan manamana ugama yang dianutinya, tiada lebih satu dari yang lain. Peruntukan ‘Islam ialah ugama bagi Persekutuan’ hendaklah ditakrif dan ditinjau tujuannya dengan membaca bersama peruntukan lain dalam Perlembagaan khususnya Perkara 89, 152, 153 dan 14.

Apakah Presiden MBM mengambil kira Perkara 11(4) Perlembagaan sebelum membuat cadangan ini?

Kedudukan Islam di dalam Perlembagaan itu tinggi, maka Perkara 11(4) menyekat “pengembangan apa-apa doktrin atau kepercayaan agama” kepada umat Islam untuk memelihara akidah umat Islam; apakah jaminan Perkara 11(4) tidak akan dicabar jika cadangan ini dilaksanakan?

Adakah sah dari segi Perlembagaan untuk kerajaan mengeluarkan perbelanjaan bagi subjek “mengajar mengenali agama lain”?

Perkara 12(2) Perlembagaan menggariskan walaupun “tiap-tiap kumpulan agama berhak menubuhkan dan menyenggarakan institusi-institusi bagi pendidikan kanak-kanak dalam agama kumpulan itu sendiri”, namun dari segi peruntukan dana, tanggung jawab kerajaan hanyalah tertakluk kepada membiayai pelajaran agama Islam, “… tetapi adalah sah bagi Persekutuan atau sesuatu Negeri menubuhkan atau menyenggarakan atau membantu dalam menubuhkan atau menyenggarakan institusi-institusi Islam atau mengadakan atau membantu dalam mengadakan ajaran dalam agama Islam dan melakukan apa-apa perbelanjaan sebagaimana yang perlu bagi maksud itu”.

Sejauh manakah cadangan ini tidak akan melanggar hak asasi pelajar Islam dan Perkara 12(3) Perlembagaan yang memperuntukkan, “Tiada seorang pun boleh dikehendaki menerima ajaran sesuatu agama atau mengambil bahagian dalam apa-apa upacara atau upacara sembahyang sesuatu agama, selain agamanya sendiri”?

Apakah cadangan Presiden MBM itu bijak memandangkan subjek ini boleh membawa kepada:

  1. Pelajar Islam merasakan amalan agama lain juga betul dan ini membawa kepada menyamaratakan agama atau pluralisme agama sedangkan kita wajib berusaha melindungi akidah umat Islam dengan mengambil sikap “sadduzzara’i” dan bukan sebaliknya.
  2. Terjadi penghinaan, persendaan dan pergaduhan di antara pelajar Islam dan bukan Islam dalam mempertahankan amalan agama masing-masing atau pemertikaian unsur-unsur di dalam agama lain.

َاْلإِسْلاَمُ يَعْلُوْ وَلاَ يُعْلَى

“Islam itu tinggi dan tidak ada yang mengalahkan ketinggiannya.”

Hadis Riwayat al-Baihaqi

Advertisements




Sultan Johor Murka MP DAP Berucap Dalam Masjid – Pencabulan Serius Kesucian Masjid

16 05 2019


UTUSAN ONLINE – JOHOR BAHRU 16 Mei – Sultan Johor bertitah, perbuatan Ahli Parlimen Labis, Pang Hok Liong yang berucap dalam Masjid Tenang Stesyen, Labis, pada 10 Mei lalu sebagai baidab, tidak beretika dan tidak boleh diterima sama sekali.

Sultan Ibrahim Sultan Iskandar bertitah, perbuatan itu jelas meremehkan pegangan dan amalan agama Islam yang dibina sejak zaman berzaman di negeri ini selain mempunyai kepentingan tertentu walaupun sudah dimaklumkan tidak boleh berpolitik dalam masjid.

“Tindakan Ahli Parlimen Labis ini telah mendatangkan rasa kurang senang, kecewa yang amat mendalam dan menimbulkan bantahan umat Islam setempat serta umat Islam di Negeri Johor Darul Ta’zim.

“Perbuatan Ahli Parlimen tersebut dan mereka yang bertanggungjawab menganjurkannya telah mengguris perasaan umat Islam terutama dalam bulan Ramadan yang mulia ini di mana umat Islam dianjurkan untuk berkasih sayang dan mengelakkan perpecahan serta merapatkan saf dan perpaduan.

“(Ini) pencabulan serius terhadap kesucian masjid sekali gus menggugat kedudukan Islam sebagai agama Negeri Johor Darul Ta’zim. Pelanggaran sempadan yang telah saya sebagai Ketua Agama Islam Negeri Johor gariskan sebelum ini apatah lagi larangan ini baharu sahaja saya tegaskan semula melalui Pekeliling Majlis Agama Islam Negeri Johor,” titah baginda kepada Royal Press Office (RPO) di sini sebentar tadi.

Titah Baginda, wujud pemimpin politik yang tidak sensitif terhadap undang-undang, peraturan dan pekeliling yang dikeluarkan oleh Majlis Agama Islam Negeri Johor (MAINJ) yang berkuat kuasa dalam negeri ini.

“Saya yakin Ahli Parlimen tersebut dan pihak-pihak yang ada berkepentingan akan menafikan bahawa mereka telah berucap berkaitan politik di dalam majlis tersebut,” titah Sultan Ibrahim.

Sultan Johor bertitah, masjid adalah zon bebas politik yang merupakan tempat bagi mereka yang mahukan ketenteraman jiwa dan suasana damai bagi mendekatkan diri kepada Allah tanpa adanya unsur politik yang mendukung parti-parti tertentu di dalamnya.

“Anda boleh sahaja bercakap politik dan berbeza pegangan politik dari pagi hingga malam, dari kedai kopi ke hotel, dari tepi jalan ke puncak gunung bagi meraih sokongan tapi bukan di dalam masjid yang suci itu.

“Saya mempunyai tanggungjawab untuk memastikan bahawa kesucian masjid di Johor sentiasa terjaga dan bagi memastikan kesucian masjid itu, saya mempunyai hak dan kuasa untuk menentukan kaedah dan mekanisma bagi memastikan masjid di Johor sentiasa dilimpahi dengan keredaan dan keampunan Allah serta ketenangan, kedamaian tanpa hiruk pikuk politik,” titah Baginda lagi.

Sultan Johor bertitah, perkara itu selaras dengan kehendak Fasal 96(1) Enakmen Pentadbiran Agama Islam (Negeri Johor) Tahun 2003.





Sikap hina Raja, kesucian Islam tidak boleh dibiarkan – Pemangku Raja Pahang

16 04 2019

[Berita Harian}- Pemangku Raja Pahang, Tengku Hassanal Ibrahim Alam Shah Al-Sultan Abdullah, mahu semua pihak menghormati sistem Raja Berperlembagaan yang diamalkan di negara ini.

Baginda bertitah, sebagai negara yang meletakkan Raja kuasa tertinggi, khususnya dalam hal ehwal agama Islam, sikap segelintir pihak menghina Raja dan kesucian Islam tidak boleh dipandang ringan serta perlu dikenakan tindakan sewajarnya.

“Penghinaan terhadap institusi Raja dan agama Islam tidak boleh dibiarkan serta dipandang enteng. Adalah wajar tindakan mengikut undang-undang diambil terhadap pihak terbabit dalam memastikan martabat institusi Raja dihormati oleh semua pihak.

“Selain itu, saya melihat pelbagai anasir negatif menular dalam kalangan rakyat beragama Islam, termasuk kefahaman Islam liberal serta penerimaan terhadap golongan menyalahi fitrah manusia seperti lesbian, gay, biseksual dan transgender (LGBT).

“Perkembangan ini amat membimbangkan saya dan sebagai ketua agama negeri (Pahang), saya menyeru kerjasama semua pihak, termasuk ibu bapa bagi membanteras perkara ini daripada terus berleluasa,” titah baginda.

Baginda bertitah demikian pada Istiadat Pembukaan Mesyuarat Pertama Penggal Kedua Sidang Dewan Undangan Negeri (DUN) Pahang Ke-14, di Wisma Sri Pahang, di sini, hari ini.

Dalam pada itu, Tengku Hassanal mahu Kerajaan Pahang mempelbagaikan sumber pendapatan dan tidak hanya mengharapkannya daripada sumber hutan dan bahan mineral.

“Saya berharap pihak bertanggungjawab dengan kerjasama kerajaan negeri dapat mengenal pasti sumber kekayaan baharu di Pahang bagi mengurangkan kebergantungan pada sumber mineral dan sumber asli semata-mata. Usaha ini penting dalam membawa perkembangan dan pemantapan ekonomi Pahang.

“Dalam kita mengejar peningkatan hasil, saya berharap kawasan hutan di Pahang tidak dijadikan kawasan pembalakan dan penerokaan semata-mata, sebaliknya ia mampu menjadi sumber pendapatan melalui pengamalan sistem konservasi alam sekitar yang holistik dan seterusnya memperkasakan sektor ekopelancongan,” titah baginda.

Baginda turut bertitah agar prinsip integriti sentiasa menjadi pegangan semua yang terbabit secara langsung dalam pentadbiran kerajaan negeri dengan memberi keutamaan terhadap interaksi bersama rakyat bagi mendapatkan pandangan sebelum membuat sebarang keputusan.

“Dasar dan tadbir urus baik adalah kunci kepada kemakmuran yang boleh dinikmati semua rakyat. Maka, adalah penting sebagai anggota pentadbiran kerajaan negeri untuk memiliki integriti yang tinggi.

“Kerajaan negeri juga perlu meneliti semula keperluan pembangunan infrastruktur mengikut keutamaan bagi menjamin kesejahteraan rakyat. Agihan (peruntukan) pembangunan haruslah dilaksanakan dengan adil dan saksama tanpa mengabaikan rakyat di kawasan luar bandar,” titah baginda.

Tengku Hassanal turut merakamkan ucapan terima kasih kepada Kerajaan Persekutuan kerana mengumumkan pemulangan sebanyak 50 peratus cukai pelancongan kepada Pahang yang sudah pasti dapat membantu kerajaan negeri meningkatkan aktiviti pemuliharaan, menaik taraf, menyelenggara serta meningkatkan lagi kemudahan pelancongan di negeri ini.





Kedaulatan Islam Tercabar di bawah Statut Rom?

27 03 2019

Rome Statute of the International Criminal Court atau Statut Rom Mahkamah Jenayah Antarabangsa (ringkasnya Statut Rom) ialah sebuah perjanjian bagi menubuh dan mengiktiraf International Criminal Court (ICC) atau Mahkamah Jenayah Antarabangsa yang berpusat di Belanda. Perkara 4(1) Statut Rom memperuntukkan ICC sebagai sebuah “International Legal Personality“, iaitu mahkamah yang mempunyai bidangkuasa ke atas seluruh Negara-negara Pihak Statut Rom.

Statut Rom telah banyak diperkatakan di negara kita apabila Malaysia menandatangani perjanjian ini pada 4hb Mac 2019. Ramai rakyat merasakan bahawa ianya satu cara untuk meruntuhkan Institusi Diraja di Malaysia. Oleh kerana perkara ini telah dibincangkan secara panjang lebar, maka, saya tidak akan menghuraikan Statut Rom dari aspek ini secara terperinci.

Namun, persoalan yang merisaukan saya ialah apakah kedudukan agama Islam di Malaysia boleh terjejas dan dicabar oleh perjanjian ini? Perkara ini amat penting memandangkan Islam ialah agama bagi Persekutuan seperti apa yang termaktub di dalam Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan. Dan apakah ICC nanti boleh membicarakan kembali kes-kes yang telah diputuskan oleh Mahkamah Syariah?

Perkara 21 Statut Rom menegaskan bahawa undang-undang yang akan diguna pakai oleh ICC ialah, pertama sekali Statut Rom itu sendiri, kemudiannya undang-undang antarabangsa dan setelah itu barulah undang-undang Negara Pihak itu sendiri. Oleh itu, undang-undang antarabangsa akan diberi ketuamaan melebihi undang-undang sesebuah Negara Pihak. Soalnya, setakat manakah ICC dapat memberi keadilan kepada kes-kes yang melibatkan struktur masyarakat yang unik seperti di Malaysia, di mana sejarah dan latar belakang negara dibentuk di atas tiga tiang asas iaitu agama Islam, bangsa Melayu dan Raja-Raja Melayu; dan juga berlandaskan kontrak sosial di antara orang Melayu Bumiputera dan kaum-kaum lain?

Soalnya, jika kes-kes yang berkaitan dengan Islam, Melayu, Raja-Raja Melayu ataupun kontrak sosial dibicarakan di ICC, apakah hakim-hakim di mahkamah tersebut mempunyai kefahaman yang baik tentang agama Islam, Perlembagaan Persekutuan dan latar belakang sejarah negara bangsa yang mencukupi memandangkan kebanyakan daripada mereka berasal terutamanya daripada Eropah dan diikuti oleh Afrika? Sedangkan selaras dengan perlaksanaan hak asasi manusia, hal-hal seperti adat istiadat, budaya, agama dan sejarah sebuah negara bangsa itu haruslah diambil kira di dalam sesebuah penghakiman. Buktinya, Perenggan 5 Bahagian I Vienna Declaration and Programme of Action, menggariskan bahawa perkara-perkara tersebut harus diambil kira di dalam perlaksanakan hak asasi manusia.

Jika penghakiman ICC boleh mengatasi penghakiman Mahkamah Persekutuan yang kini merupakan Mahkamah tertinggi negara, ini bermakna bahawa kes-kes yang telah diputuskan di Mahkamah Syariah juga boleh dibicara semula di ICC. Apakah hakim-hakim dari luar negara yang berkemungkinan besar tidak faham tentang undang-undang Syariah dan sistem perundangan Negara mampu memberikan penghakiman yang adil? Jika benar persoalan ini, ianya jelas bercanggah dengan prinsip asas sistem kehakiman itu tersendiri.

Perkara 27(1) Statut Rom menjelaskan bahawa Ketua Negara atau Negeri (Yang di-Pertuan Agong atau mana-mana Raja-Raja Melayu), Ketua kerajaan (Perdana Menteri), ahli kerajaan atau parlimen, wakil yang dipilih atau seorang pegawai kerajaan tidak boleh dikecualikan daripada dituduh di mahkamah ini atau dikurangkan hukumannya.

This Statute shall apply equally to all persons without any distinction based on official capacity. In particular, official capacity as a Head of State or Government, a member of a Government or parliament, an elected representative or a government official shall in no case exempt a person from criminal responsibility under this Statute, nor shall it, in and of itself, constitute a ground for reduction of sentence.

Nampaknya, benarlah bahawa Yang di-Pertuan Agong dan Baginda Raja-Raja Melayu yang juga merupakan Ketua agama Islam bagi negeri-negeri boleh didakwa di ICC.

Perkara 48(1) perjanjian ini pula mengatakan bahawa ICC mempunyai keistimewaan dan kekebalan di dalam Negara-negara Pihak bagi melaksanakan tugasnya. Ini bermakna Statut Rom akan membuka pintu kepada pencerobohan kedaulatan negara oleh sebuah badan asing iaitu ICC.

Perkara 120 Statut Rom dengan jelas mengatakan bahawa “No reservations may be made to this Statute”, ataupun, ‘Tiada pengecualian boleh dibuat ke atas Statut ini”. Maka, Negara-negara Pihak mestilah melaksanakan kesemua perkara yang termaktub di dalam Statut ini; dan bukannya seperti perjanjian lain di mana negara anggota dibenarkan membuat beberapa pengecualian bersesuaian dengan keadaan dan suasana setempat.

Tidak semua perkara boleh diadili dengan keputusan yang sama dan cara yang serupa di semua negara. Ianya tertakluk kepada sejarah, latar belakang, adat, budaya, agama dan keadaan masyarakat setempat.

Mungkin atas kesedaran itulah negara-negara seperti Amerika Syarikat, Rusia dan Filipina telah menarik diri daripada Statut Rom, dan juga mengapa negara-negara seperti Arab Saudi, Singapura, Indonesia, Brunei, China, India, Turki, Iraq dan banyak lagi negara-negara lain tidak menandatangani Statut Rom.

Maka, saya amat bersetuju dengan kenyataan Baginda Sultan Johor, Sultan Ibrahim Ibni Almarhum Sultan Iskandar Al-Haj bahawa Statut Rom adalah bercanggah dengan Perlembagaan Persekutuan. Ianya juga ibarat membuka pintu kepada penjajah untuk menjajah Tanah Air kita yang berdaulat ini.





Islam, Melayu, Raja Berpisah Tiada

4 02 2019

Di dalam melayari kehidupan di abad ke-21 ini, terlalu banyak cabaran yang menghambat kita, sehinggakan kita sering menjadi keliru. Ditambah dengan desakan masyarakat yang semakin cenderung kepada sikap kebendaan dan idea kebebasan, banyak perkara asas seperti hukum agama dan asas kenegaraan yang selama ini kita taati dianggap tidak lagi relevan bagi dunia yang maju dan moden.

Malah, institusi diRaja yang selama ini kita junjung, sudah semakin dipandang remeh; malah didakwa sebagai sistem feudal. Semakin ramai yang berani menghina Raja-Raja Melayu; malah sudah timbul desakan untuk menukar sistem pentadbiran Malaysia daripada sebuah Kerajaan Raja Berpelembagaan kepada sebuah Republik Sekular. Fahaman ini dimomokkan sebagai idea baru yang menjana pemikiran terbuka, progressif, matang dan tidak terikat kepada idea lama yang kuno.

Pada tahun 1957, Persekutuan Tanah Melayu ditubuhkan dengan tiga asas utama yang menjadi tiang seri kepada sebuah negara yang berdaulat lagi merdeka iaitu Islam, Melayu dan Raja-Raja. Malah tiga perkara asas inilah yang menjadi teras kepada Perlembagaan Persekutuan iaitu undang-undang tertinggi negara. Menurut seorang tokoh pendidikan negara, Profesor Dr. Sidek Baba, tiga perkara ini adalah satu simbiosis yang menjadi tunjang kepada kekuatan umat Melayu dan tenaga pengimbang yang baik untuk mengekalkan keamanan di Malaysia.

Tiada yang boleh menafikan bahawa bangsa Melayu dan agama Islam adalah sinonim di Malaysia, di mana orang Melayu mestilah beragama Islam. Perkara 160(2) mengatakan bahawa definasi orang Melayu ialah orang itu mestilah beragama Islam, bertutur di dalam bahasa Melayu dan mengikut adat istiadat Melayu. Bangsa Melayu di Tanah Melayu amat unik dan istimewa kerana hanya inilah satu-satunya bangsa di dunia di mana agama dijadikan ciri utama kriteria bangsanya.

Beberapa hari yang lalu, Al-Sultan Abdullah Ri’ayatuddin Al-Mustafa Billah Shah ibni Sultan Ahmad Shah Al-Musta’in Billah telah melafazkan sumpah jawatan sebagai Yang di-Pertuan Agong XVI, di mana baginda telah bersumpah di atas nama Allah S.W.T. untuk memelihara pada setiap masa agama Islam. Itulah di antara tugas asas Yang di-Pertuan Agong sebagai Ketua Utama Negara Malaysia. Peranan dan tanggungjawab Baginda
Yang di-Pertuan Agong adalah amat dan penting di dalam sistem kenegaraan kita di mana baginda bukan sahaja menjadi penaung kepada umat Melayu, malah juga menjaga hak seluruh rakyat di Tanah Melayu ini. Raja-Raja Melayu sebagai Ketua Agama bagi negeri-negeri baginda adalah khalifah Allah di bumi Melayu, bertanggung jawab memelihara agama Islam serta menaungi dan mempimpin rakyat.

Perkara ini melambangkan hubung kait serta simbiosis di antara tiga teras utama Persekutuan Malaysia. Perkara ini bukan sahaja perlu difahami, malah mesti di hayati oleh setiap rakyat, khasnya umat Melayu. Maka adalah menjadi tanggung jawab kita semua untuk bukan sekadar memelihara tetapi juga untuk memartabatkan jati diri kita sebagai umat Melayu. Inilah teras kekuatan negara bangsa kita yang menentukan masa hadapan Persekutuan Malaysia dan anak bangsanya, tidak kiralah daripada kaum atau agama mana pun, kerana bangsa Melayu merupakan bangsa teras bagi Malaysia.

Maka, demi memartabatkan sikap keagamaan dan kebangsaan, haruslah kita hindari daripada bukan sahaja sikap, tetapi lebih penting lagi unsur-unsur liberal dan sekular, yang menggugat pemikiran seluruh warga dunia pada ini. Tidak akan bermakna kejayaan seseorang itu jika tiada keberkatan, dan tiada keberkatan yang lebih sempuna daripada anugerah keberkatan daripada Allah S.W.T.. Keutamaan mengejar material dan meremehkan agama menjadi punca generasi muda kehilangan arah, hilang hala tuju, kemurungan, memberontak dan keliru yang membawa kepada berbagai masalah sosial yang akhirnya boleh meruntuhkan agama, bangsa dan negara.

Kehidupan di abad ke-21 adalah ibarat sebuah kapal yang melayari lautan yang bergelora dan merentasi ombak yang ganas di dalam ribut petir. Kita mestilah memperkukuhkan diri bermula dengan memartabatkan jati diri kita sebagai umat Melayu. Dengan agama dijadikan tunjang bagi kehidupan dan jati diri bangsa sebagai tonggak, kita harus membina negara dan mempertahankan maruah bangsa. Kita tidak boleh lupa diri dan lalai, hayatilah 7 Wasiat Raja-Raja Melayu yang menjadi penaung dan pemelihara negara bangsa.

Insya-Allah kita bukan sekadar akan maju, tetapi akan terus mara ke hadapan dan menjadi sebuah negara bangsa mithali di peringkat dunia. Inilah sikap terbuka dan inklusif yang patut ada di hati setiap rakyat Malaysia tanpa mengira kaum, bersedia dan bersatu padu dalam menerima dan menghayati asas kenegaraan negara bangsa dan bukannya meruntuhkannya. Seperti kata Aunty Prof. Dr Shamrahayu Abd Aziz, janganlah diruntuh rumah pusaka, yang saya rasa bermaksud, janganlah kita runtuhkan negara yang kita warisi ini kerana nantinya kita juga yang akan rugi dan menyesal; oleh itu kita mestilah memelihara dan menghargai keamanan negara yang telah kita warisi dari pengorbanan nenek moyang kita.

Tulisan berkaitan:





Benarkah Orang Melayu Akan Mundur Akibat Perjuangkan Agama dan Bangsa?

21 01 2019

Laungan azan oleh Allahyarham Tan Sri Hassan Azhari berkumandang di Stadium Merdeka menyambut pengisytiharan Persekutuan Tanah Melayu oleh Allahyarham Tunku Abdul Rahman Putra Al-Haj pada 31 Ogos 1957. Sepertimana seorang bayi yang baru dilahirkan disambut dengan laungan azan, begitu jugalah kelahiran Persekutuan Tanah Melayu. Maka pada tarikh bersejarah itu, lahirlah sebuah negara Islam baharu yang berdaulat dan merdeka.

Islam menjadi asas kepada pembinaan negara ini memandangkan sembilan negeri-negeri yang bergabung membentuk Persekutuan Tanah Melayu adalah dibawah pemerintahan Raja-Raja Melayu Islam. Malah, sejak dahulu lagi undang-undang tubuh negeri telah mengangkat Islam sebagai agama bagi negeri, contohnya negeri Johor dan Terengganu.

Namun kini, ada yang mengatakan bahawa jika orang Melayu kekal memperjuangkan agenda agama (Islam) dan bangsa (Melayu), mereka akan terus mundur.

Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan memartabatkan Islam sebagai agama bagi Persekutuan. Manakala Perkara 160(2) mendefinasikan orang Melayu antara lainnya sebagai “seseorang yang menganuti agama Islam”. Ini bermakna di antara ciri utama orang Melayu ialah mesti beragama Islam; jika tidak beragama Islam, maka gugurlah identiti Melayu bagi individu tersebut.

Saya sedang membaca sebuah buku yang bertajuk, “Melayu Perkasa”. Buku ini adalah sebuah daripada buku-buku yang dihadiahkan kepada saya oleh penulisnya, Profesor Dr. Sidek Baba, seorang sahabat karib arwah ayah yang saya anggap sebagai guru saya. Di dalam buku ini Dr. Sidek membincangkan tentang betapa pentingnya untuk bukan sekadar menerapkan tetapi juga untuk memelihara jati diri kita sebagai umat Melayu.

Saya amat tertarik dengan apa yang beliau bincangkan di dalam bab keempat yang bertajuk, “Umat Melayu Adalah Cerminan Islam” di mana Dr. Sidek menguraikan bagaimana orang Melayu begitu sinonim dengan Islam sehinggakan dilihat sebagai cerminan imej Islam.

“Oleh itu, bangsa Melayu di Malaysia adalah cerminan yang mendukung imej Islam. Baik fahaman dan amalan Islam di kalangan orang Melayu maka baiklah imej Islam itu sendiri. Sekiranya pada diri orang Melayu tedapat pekerti yang buruk, maka imej Islam juga turut buruk. Ada korelasi yang tinggi antara kehebatan imej Islam pada pandangan orang bukan Islam menerusi watak-watak Melayu yang mereka lihat.”

Ini jelas membuktikan bahawa di Malaysia, orang Melayu dan Islam tidak boleh dipisahkan. Jika terpisahnya Islam daripada Melayu, maka hilanglah makna Melayu, kerana asas dan teras kepada bangsa Melayu adalah agama Islam. Di dalam bab kelapanbelas yang bertajuk, “Konflik Pemikiran di Kalangan Tenaga Umat”, Dr. Sidek menulis tentang betapa pentingnya asas-asas bangsa Melayu seperti Bahasa Melayu dan agama Islam di dalam kehidupan orang Melayu.

“Sekiranya hal ini berlaku (hilangnya asas-asas bangsa Melayu), teras kekuatan umat Melayu akan beransur-ansur hilang dan menyebabkan fahaman sekular dan liberal mengambil tempatnya. Ianya bakal menghasilkan konflik yang berterusan antara kelompok yang ingin berubah mengikut acuan Barat dengan kelompok yang ingin maju mengikut semangat yang ummatik.”

Islam ialah asas kejayaan. Seperti yang pernah saya katakan, Al-Quran ialah kitab suci yang merungkai segala disiplin ilmu, cuma akal manusia biasa adalah terbatas dan tidak terdaya untuk mengkaji dan memahami segala perkara yang tertulis di dalam Al-Quran. Maka, mana mungkin perjuangan yang berasaskan Islam boleh memundurkan bangsa Melayu? Buktinya, tokoh-tokoh hebat seperti Al-Khwarizmi (Bapa Algebra), Al-Zahrawi yang mempelopori bidang pembedahan, Jabir ibn Haiyan (Bapa Kimia)Al-Haytham (Bapa Optik Moden), Ibnu Battuta, Ibnu Khaldun, Al-Biruni, Ibnu Sina, Al-Khindi dan ramai lagi mempunyai latar belakang pendidikan agama Islam yang kuat.

Ibnu Sina yang dikenali sebagai Bapa Perubatan Moden merupakan seorang hafiz yang mendalami pembelajaran fiqh. Banyak juga karya-karya yang dikarangnya adalah mengenai falsafah Islam. Di negara Barat, Ibnu Sina lebih dikenali dengan nama yang telah dilatinkan iaitu Avicenna. Malah, tulisan beliau, “Al-Qanun Fi Al-Tibb” telah dicetak semula dengan tajuk, “Avicenna’s Canon Of Medicine” di New York pada tahun 1973.

Agama adalah amat penting kepada kesejahteraan sesebuah negara bangsa. Agama membawa kepada ketaatan, ketaatan membawa kepada kepatuhan kepada undang-undang, kepatuhan kepada undang-undang membawa kepada keseragaman, keseragaman membawa kepada ketamadunan dan ketamadunan membawa kepada kejayaan.

Apakah memperjuangkan agenda Melayu sudah tidak releven lagi pada hari ini? Namun, Perdana Menteri Malaysia, Tun Dr Mahathir Mohamad sendiri menegaskan bahawa BERSATU tegas berjuang mempertahankan hak orang Melayu dan Bumiputera; walhal parti ini baru sahaja ditubuhkan.

Bagi orang Melayu Malaysia, hidup kita adalah berteraskan ajaran Islam. Maka sudah tentulah jati diri orang Melayu juga adalah berteraskan agama Islam. Ini bermakna agama Islam adalah asas kehidupan dan perjuangan bangsa Melayu. Maka, di manakah kebenaran dakwaan bahawa orang Melayu di Malaysia akan terus mundur jika mereka menjadikan Islam dan bangsa Melayu sebagai asas dan agenda perjuangan mereka?

Sebuah bangsa tanpa jati diri yang utuh adalah bagaikan sebatang tiang yang reput.

Tulisan berkaitan:





ICERD: PERLUKAH? – Analisis TV AlHijrah

19 11 2018







%d bloggers like this: